zaterdag 23 juni 2018

Judith Visser: Zondagskind*****


Judith Visser: Zondagskind*****

Uitgeverij HarperCollins schrijft over ‘Zondagskind’:

Een pure en overdonderende roman over opgroeien met autisme
Jasmijn Vink praat niet. Wel met haar hond. En met Elvis. Die zeggen namelijk niets terug en dat is fijn. Dan hoeft zij zich niet af te vragen wat er bedoeld wordt. Of na te denken over wat ze moet antwoorden. Hoe kan het dat anderen wel weten hoe ze zich moeten gedragen? Dat mensen zich kunnen afsluiten voor de voortdurende stroom van prikkels, die er bij haar voor zorgt dat haar hoofd implodeert? Met vallen en opkrabbelen leert Jasmijn hoe ze zich in sociale situaties staande kan houden.

Zondagskind vertelt het verhaal van een jong meisje dat opgroeit in de jaren tachtig en negentig, een tijd waarin weinig bekend was over autisme. Jasmijn bewandelt haar eigen, hobbelige pad en leert bij elk obstakel zichzelf en de wereld waarin ze leeft beter begrijpen. Zondagskind neemt de lezer mee in de belevingswereld van iemand met Asperger
.

Zelden huil ik als een boek lees, maar tijdens en na het lezen van ‘Zondagskind’ was ik verdrietig, emotioneel geraakt. Altijd heb ik van kinderen gehouden die iets mankeerden, ook al zag je aan de buitenkant niets. Tijdens mijn opleiding tot onderwijzeres liep ik stage op een school voor Moeilijk Lerende Kinderen, en de mensen die hier werkten gaven mij de liefde voor het speciale bijzondere kind. Na de PA ging ik direct de akte BUO halen, zo heette dat in de jaren tachtig, Buitengewoon Onderwijs. In 1989 kreeg ik de kans om in het speciaal onderwijs te gaan werken. De scholen voor LOM, MLK, ZMLK, en zieke kinderen zorgden voor ieder kind, tenminste dat werd geprobeerd. Alles trok men uit de kast, maar kinderen met een afwijking in het spectrum, lees autisme hadden het zwaar, voor hen was er nog niet echt speciaal onderwijs, mede ook omdat deze kinderen vaak zeer intelligent zijn. Er kwam er een nieuwe wet, Samen naar de basisschool, ieder kind moest naar het basisonderwijs, ook kinderen met rugzakjes. Kinderen met autisme kregen het nog zwaarder. Nog altijd heb ik de idee dat men niet altijd de zorg en hulp kan bieden die nodig is, al is er wel meer expertise. Hulp is en blijft altijd nodig voor jong en oud.

Vanaf het begin leef je mee met Jasmijn die het syndroom van Asperger heeft. Je voelt haar onmacht en verdriet, maar ook van de mensen om haar heen. Zo goed en zo kwaad als het gaat probeert ze te overleven in een veranderende wereld. Visser heeft zelf het syndroom van Asperger en eigenlijk las ik niet Jasmijn maar Judith. Je krijgt een fantastische inkijk in de wereld van mensen met het syndroom van Asperger. Je staat er bij en je kijkt er naar, met pijn in je hart. ‘Zondagskind’ moet je lezen en ondergaan, want er over vertellen is eigenlijk niet zo gemakkelijk.

‘Zondagskind’ is een aanrader, deze roman is een pareltje en verdient elke prijs die er te winnen valt in uitgekomen boeken in 2018. Daarnaast zal ‘Zondagskind’ je nog heel lang bij blijven. En eigenlijk zou ik wel heel graag willen weten hoe het verder gaat met Jasmijn….

Auteur: Judith Visser
Titel: Zondagskind
Genre: Roman
Uitgeverij: HarperCollins
Aantal pagina’s: 478

dinsdag 12 juni 2018

Karin Slaughter: Gespleten*****


Karin Slaughter: Gespleten*****

Verbijsterd ben ik na het lezen van ‘Gespleten’. Zeven uur nadat ik was begonnen in het boek ben ik stil. Stil door de kracht van Slaughter. Door ‘Gespleten’ weet ik waarom ik fan ben van haar boeken. Haar kracht is dat zij mij aan de bank kluistert, dat alles om mij heen vervaagt en stil wordt, dat ik getrokken word in de wereld die zij beschrijft. Tot op het bot raakt ‘Gespleten’ je als lezer. Als er zes sterren bestonden deelde deze lezer ze uit. ‘Gespleten’ is een sensatie en gaat de boeken in als een van de best verschenen boeken in 2018.

‘Gespleten’ is het verhaal van Andy die tijdens een lunch met haar moeder Laura worden overvallen in het restaurant door een man die niet kan verkroppen dat een relatie is beëindigd. Laura is koelbloedig en redt een aantal restaurantbezoekers. Zij pakt het mes van de overvaller af als hij haar neer steekt en voor hij het weet steekt Laura hem neer. Deze daad verbijstert Andy. Laura wil niet in het ziekenhuis blijven, maar wil ook dat haar dochter uit haar garage verdwijnt. Als Andy uiteindelijk toch naar haar moeder luistert, gebeurt er iets onverwachts. Maar dan blijkt ook dat haar moeder niet de vrouw is die ze dacht te kennen. Want ‘Gespleten’ is ook het verhaal van Laura. Wie is Laura en wat is haar verleden?

Twee jaren, 2018 en 1986, twee hoofdpersonen, Laura en Andy. Of nee toch niet, er zijn andere hoofdrolspelers en ook zij komen in deze jaren en verhaallijnen voor. Vanaf de eerste bladzijde ben je in ‘Gespleten’ er bij en ook de plots zie je voor je. Liefde en haat liggen dicht bij elkaar. ‘Gespleten’ laat dat zien.

Slaughter’s boeken staan bol van geweld, en pijnlijke slachtingen die tot in de details beschreven worden. Maar bij ‘Gespleten’ slaat ze een andere weg in. Natuurlijk vallen er doden, maar het is allemaal veel minder bloederig en expliciet beschreven. ‘Gespleten’ leest als een trein. Wat kan deze auteur geweldig schrijven, het boek leest zo soepel en gemakkelijk en het is superspannend.

Kortom ‘Gespleten’ is een geweldig, genadeloos spannend, bloedstollend, emotioneel, literair thrillerjuweel. Lees en huiver.

Auteur: Karin Slaughter
Titel: Gespleten
Genre: Thriller
Uitgeverij: HarperCollins
Aantal pagina’s: 494

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins voor een exemplaar.

zondag 10 juni 2018

Lunch met De Moordwijven, 9 juni 2018


Lunch De Moordwijven
9 juni 2018

Juni is de maand van het Spannende boek en hoe leuk is het dan om actief met een aantal auteurs in gesprek te kunnen gaan. Op 9 juni jl. was ik bij een lunch met De Moordwijven in de bibliotheek in Voorschoten. 

De Moordwijven is een collectief, opgericht in 2015 met als doel om elkaars werk te promoten in bibliotheken en winkels, samen in gesprek te gaan over de boeken die zij schrijven, elkaar versterken, en bijstaan. Zij zijn de auteurs Marlen van Beek, Liesbeth van Kempen, Isa Maron, Anya Nawierra, en Ingrid Oonincx. 

Een klein gezelschap verzamelde zich in de bibliotheek. De ontvangst was zeer hartelijk en de moordwijven vonden mijn mystery guest geweldig, ik was met goede vriend Coenraad de Kat. De middag werd geopend door bibliothecaresse Miriam Joosse. Elke auteur vertelde wat over haar werk en elke auteur werd zo in het zonnetje gezet.

Isa Maron is lid van de jury voor de Schaduwprijs en zij vertelde wervelend over deze taak. Deze prijs is bedoeld als aanmoedigingsprijs voor beginnende schrijvers, voor mensen die net hun eerste stappen hebben gezet in boekenland op thrillergebied. Haar werk voor Storytel is net af en dat was zo anders als het schriftelijke werk dat ze gewend was. In een luisterboek kun je niet terug bladeren, je moet helemaal opnieuw beginnen dan. Er zijn veel minder personages nodig, uitgebreide beschrijvingen zijn saai om te luisteren en dialoog is zeer belangrijk. Zij sprak over het zevende boeksyndroom.

Ingrid Oonincxs is net overgestapt naar een andere uitgeverij, De Crime Compagnie, en haar vijfde boek ‘Pretty boy’ is net verschenen. Ze signeerde natuurlijk mijn exemplaar. 

Liesbeth van Kempen vertelde dat ze last had van het tweede boekensyndroom. Haar eerste boek ‘Gevaarlijk spel’ verscheen in 2015. Na een aantal pogingen lukte het ineens weer om te schrijven. Haar manuscript ‘Verpest’ ligt al bij de uitgever, maar zal pas in 2019 verschijnen, omdat haar uitgever haar boek graag meeneemt in de catalogus. Zij kijkt nu al uit naar de winter. 

Marlen van Beek vertelde dat ze nu werkt aan een nieuw idee, een roman.

Anya Nawierra was gestrand in Frankrijk door treinuitval en kon helaas niet aanwezig zijn.

Men vond het allen jammer dat er weinig aandacht in de media is voor de uitreiking van de 
Gouden Strop en thrillers in het algemeen. Afgelopen jaren was er altijd een Avond van het Spannende boek, maar daar is geen geld meer voor. Dit jaar werd deze prijs uitgereikt in een besloten feestje zonder lezers. Helaas worden er geen thrillers besproken in de praatprogramma’s zoals De Wereld Draait Door en Pauw of Jinek. En dat is een gemiste kans is het unanieme antwoord.

Nadat De Moordwijven nog een paar vragen beantwoordden, begon het tweede deel. Onder het genot van een heerlijke lunch die de bibliotheek had verzorgd werd aan drie tafels gesproken over thrillers, boeken, het boekenvak en de media. Alle mensen die deelnamen zijn liefhebbers van boeken. Een aantal mensen had ik al eens eerder ontmoet zoals uitgever Theo van Rijn van LetterRijn die aan zijn eerste thriller werkt. Ook Thrillers en More was aanwezig. 

Het was een leuke, leerzame en gezellige lunch. 

Mocht U in de gelegenheid zijn De Moordwijven te ontmoeten, gaan. Veel plezier alvast.