Vera Lundi: Onbezonnen***1/2

Vera Lundi: Onbezonnen***!/2

Patrick wordt veroordeeld voor de moord op de politieman Roy Peters, vader van twee dochters. Monica is de vrouw van Roy en kan zijn dood niet accepteren en zeker niet de straf van twee jaar die zin moordenaar krijgt. Zij zint op wraak, maar heeft Patrick het wel gedaan? En wat gebeurt er als hij op vrije voeten wordt gesteld.

‘Onbezonnen’ is het debuut van Vera Lundi, een pseudoniem. Het boek is uitgegeven door Uitgeverij Agemo, de uitgever van de boeken van Bronja Hoffschlag, die een daverend succes zijn en nog steeds mijn favoriete thrillerschrijfster is. 

‘Onbezonnen’ is gebaseerd op een waar verhaal, een politieman wordt doodgeschoten, zinloos geweld. Lundi schrijft er een spannend boek over. Haar schrijfstijl doet denken aan de boeken van Marelle Boersma en Linda Jansma. Daar kan zij zich met meten en dat is absoluut niet verkeerd.

In ‘Onbezonnen’ kruip je in de hoofden van de hoofdrolspelers en zij geven hun eigen versie, samen vormen ze een goed spannend boek, niet zenuwachtig nagelbijtend. Monica gaat ver in haar wraak en dat is niet altijd prettig om te lezen. Alle personen rondom dit drama komen er niet zo goed af, behalve de twee dochters. Na een tijdje komt het boek op stoom en is er een bijzonder plot. 

Al met al een goed debuut waardoor ik meer verwacht van de schrijfster Vera Lundi.

 

Jan van der Mast: Agneta***

Jan van der Mast: Agneta***

Voor Een Perfecte dag voor literatuur van NotJustAnyBook.nl las ik Agneta door Jan van der Mast.

Agneta is getrouwd met Jacques van Marken. Zij zijn de stichters van het Agnetapark in Delft, een tuindorp voor de arbeiders van de Nederlandse Gist- en spiritusfabriek, waar zij zelf ook wonen. Agneta wordt de parkmoeder genoemd. 

Agneta is een waargebeurd verhaal. En dat is ook wat het boek is, geschiedschrijving met een romantische inslag. Van zaterdag 29 juli 1905 tot en met donderdag 11 januari 1906 schetst Van der Mast het verhaal van twee mensen die veel idealen hadden. Agneta is een sterke vrouw die niets uit de weg gaat, onconventioneel. Dit boek is absoluut een monument voor haar. 

Jacques is een ziekelijke man, met een niet zo goede gezondheid, en hij is verslaafd aan morfine. Wonderlijk is het dan dat hij een minnares heeft en haar een toelage geeft, als zij de toelage niet ontvangt richt zij zich tot het bedrijf waar Agneta de brief onderschept en het besluit neemt haar te ontmoeten. Hoe het verder gaat moet u als lezer zelf ervaren.

Van der Mast belicht een jaar uit het leven van Agneta en Jacques. In dit jaar leer je de mensen kennen en wordt er veel over het verleden verteld. Het is wel even wennen aan de stijl van Van der Mast die voor mij gelijkenissen toont met de schrijvers Lodewijk van Deyssel en Frederik van Eeden. Maar waar zij boeiend schreven over het leven blijft het bij Van der Mast vooral geschiedschrijving en het oplepelen van historische feiten. Van der Mast is een goede historicus, maar het verluchtigen er van is niet altijd even gemakkelijk. Eenmaal  in het boek begonnen wil je toch wel weten hoe het afloopt. 

Met dank aan Nieuw Amsterdam Uitgevers van wie ik een exemplaar ontving.

Lees hier wat mijn medebloggers schrijven over Agneta door Jan van der Mast.

 http://www.notjustanybook.nl/2015/10/agneta-jan-van-der-mast/

Ik lees Onbezonnen van Vera Lundi

En nu als eerste Onbezonnen van Vera Lundi Uitgeverij Agemo, spannend. Agemo is de uitgever van De dode kamer en De Skinner Methode geschreven door Bronja Hoffschlag. Deze twee boeken zijn voor mij nog steeds de allerbeste thrillers die ik gelezen heb de afgelopen twee jaar. Alleen daarom al veracht ik een superspannend boek.

Latoya Moirae: De slang in het paradijs***1/2

Latoya Moirae: De slang in het paradijs***1/2

Max en Juliëtte zijn gek op elkaar, verliefd. Maar Max en Juliëtte zijn broer en zus, en een intieme relatie is niet normaal. Ondertussen worden er dode katten gevonden, graven worden geschonden en zijn er duistere krachten actief, Satanaanbidders.

Onder welk genre valt ‘De slang in het paradijs’? Ik kan er de vinger niet op leggen. Enerzijds zijn er de thrilleraspecten, dode lijkjes van katten, sinistere gebeurtenissen, anderzijds de relatie tussen Max en Juliëtte. Is het boek wellicht fantasy of horror? Moirae heeft alle elementen samen gevoegd tot een geheel. De cover ziet er spannend en eng uit, een doorgestoken hart in een ster met vijf punten en een bloedspoor. 

Het begin is duister, sadistisch en naar, het einde onvoorspelbaar en onverwacht. De relatie tussen Max en Juliëtte wordt mooi beschreven, seks en gevoelens worden besproken. Maar je weet dat het niet gewoon is, het hoort niet, zij weten dat ook, en proberen zich er tegen te verzetten. Hun ouders zijn geweldig lieve ouders. 

Het boek is in een groot lettertype gedrukt, ook zonder leesbril te lezen, gemakkelijk leesbaar. Soms vind ik uitleg wel eens te simpel of gaan situaties te snel zonder dat je hebt gelezen waarom. Maar al met al is het onderwerp wel bijzonder. Persoonlijk kan ik niet zo goed tegen dierenmishandeling en wilde deze stukken het liefst overslaan, het doden van een dier is voor mij genoeg.

De titel ‘De slang in het paradijs’ is na het lezen op verschillende manieren uit te leggen, maar dat laat ik aan de lezer.

Met dank aan Uitgeverij Zilverspoor van wie ik een exemplaar mocht ontvangen.

Anne van Veen: Wie ik aan het zijn was****

Anne van Veen: Wie ik aan het zijn was****

Alma Fischer is in de zevende hemel als ze is aangenomen op de Toneelacademie. Ze ontmoet nieuwe mensen, de oudere jaars Fay, wier protegé ze wordt, en medeklasgenoot Mats. Docent Peer Daels is meteen van haar gecharmeerd en ze beginnen een heimelijke affaire.

Dit is in het kort de inhoud van ‘Wie ik aan het zijn was'. Het is het debuut van Anne van Veen, de dochter van Herman van Veen. Vanaf het moment dat ik het boek uit de envelop haalde bleef het liedje Anne maar in mijn hoofd zingen, tot aan het einde van het boek. Op de cover staat een jongensachtige versie van Anne van Veen herself.

Is het boek autobiografisch, heeft ze het anders meegemaakt met medestudenten? Feit is dat het boek een inkijk geeft in de vreemde en onbekende wereld van de kleinkunst. Waar studenten tot het uiterste gaan om zichzelf te vinden, zich moeten overgeven aan een ander en een totaal andere persoon moeten uitbeelden. Alma is getalenteerd, en het gaat goed het eerste half jaar. Dan slaat haar passie voor toneelspel om in passie en aanbidding van Peer. Zij is geobsedeerd door hem en hij door haar. 

‘Wie ik aan het zijn was’ is absurdistisch, duister, ongenaakbaar en vervreemdend. Alma is een gevoelig meisje dat valt voor de charmes van een oudere man. Er is zeker sprake van macht. 

Van Veen kan met weinig worden veel zeggen. Het begin en einde zijn onverwachte ontwikkelingen. Na het lezen van dit boek zijn vragen beantwoord maar zijn er nieuwe vragen gerezen. De lezer blijft met een ongemakkelijk en onbevredigend gevoel achter.

Met dank aan Uitgeverij Brandt van wie ik een exemplaar mocht ontvangen.

Adriaan van Dis: Ik kom terug*****

Adriaan van Dis: Ik kom terug*****

NAW niet belangrijk

                                                    Den Haag, 30 november 2015

De heer A. van Dis

P/a Uitgeverij Augustus

Amsterdam-Antwerpen

Geachte Heer Van Dis ,

Voor een Perfecte dag voor literatuur op Notjustanybook.nl las ik het geschreven portret over Uw moeder, meneer Van Dis. Door uw prachtig geschreven roman dacht ik terug aan mijn ouders, Wiebren en Toos Veltman-Schouten, de liefste ouders van de wereld die ik nog dagelijks mis. Ik schrijf deze brief als een ode aan hen.  

Ik besefte namelijk dat ik heel weinig weet van en over de jeugd van mijn ouders. Hun verhalen die ze zo nu en vertelden wilde ik niet echt horen als kind, pas veel later besefte ik dat dat een gemis is. De doos met foto’s is tijdens een verhuizing kwijt geraakt, en daar baal ik nu nog wel van. Want die foto’s van vroeger gaven een schat aan informatie.  Maar wat weet ik dan wel over de jeugdjaren van mijn ouders? En wat heb ik van ze geërfd of overgenomen? Uiterlijk en innerlijk lijk ik op mijn vader, dacht ik altijd, een echte Groenendal (mijn vader was sprekend zijn moeder). Maar door er over na te denken heb ik van mijn moeder toch meer mee gekregen dan ik dacht.

Mijn moeder hield van toneelspelen (nee ik niet), ze speelde vaak de kokkin of dienstbode in het amateurgezelschap. Ze was ook een geweldig kokkin al vond zij dat normaal. Haar moeder, mijn oma, was een Duits meisje dat als dienstmeisje ging werken in Noord-Holland en daar mijn opa ontmoette. Haar kookkunst was geweldig vertelde mijn moeder en zij hielp haar vaak. Mijn opa was veel ouder dan zijn vrouw. De band met haar vader was niet innig, hij maakte onderscheid tussen zijn kinderen. De twee oudste kinderen waren zijn trots, de anderen maar bijzaak. Haar moeder probeerde dat vaak goed te maken en gaf haar aandacht aan alle kinderen. Mijn moeder maakte geen onderscheid, elk kind en kleinkind is kostbaar. Als leerkracht en als mens heb ik dat van haar overgenomen.

Als jong meisje moest mijn moeder al hard werken, vanaf haar zevende jaar moest ze ’s ochtends voor ze naar school ging de winkel dweilen, op haar knieën. En na schooltijd meehelpen in de groentewinkel of in het huishouden. Dat haar rug versleten was toen ze pas 55 jaar was is dus niet zo raar. Haar moeder overleed toen ze 17 jaar was, ze moest zorgen voor haar vader, en haar broers. Ze leerde op jonge leeftijd voor een gezin zorgen, het huis schoon te houden, koken, verstellen en naaien en met geld omgaan. Ze maakte van een huis een thuis voor iedereen, en ze maakte een feestje van alle feestdagen. Sinterklaas werd uitgebreid gevierd, ze schreef de mooiste gedichten en was al weken ervoor bezig met cadeautjes (breien, naaien). Lezen was haar allergrootste hobby en op 1 kind na lezen wij allemaal heel graag, ook mijn vader kreeg ze aan het lezen.

Als bakkersknechtje werd mijn vader op zijn 12^e aan wal gezet (mijn opa was turfschipper) Hij zorgde al jong voor zijn moeder die MS had, hij ging met haar wandelen op zijn vrije dag en op zondag ging hij met haar naar de kerk. Zorgzaam en grenzeloze liefde zijn zijn karaktereigenschappen. Als 19jarige jongen moest hij in dienst, omdat zijn oudere broer astma had. Op het moment dat hij zou afzwaaien kwam de mobilisatie en bleef hij in dienst. Ik weet niet zoveel over zijn jeugd en jonge jaren. Maar een aantal belangrijke momenten in zijn leven heb ik meegemaakt doordat hij allerlei flashbacks had in de laatste weken van zijn leven. De laatste jaren had hij Alzheimer en al wist hij niets meer van het heden en de laatste vijftig jaar, zijn geheugen ging letterlijk steeds verder achteruit, zijn eigen geschiedenis in en vertelde daarover.

Mijn ouders stonden altijd klaar voor anderen, nee zeggen konden ze heel moeilijk, ik kan dat ook niet. En ook ik geef liever dan dat ik ontvang. Ze waren bescheiden en vonden alles gewoon wat ze deden. Ik zou ze nog graag eens willen spreken en zeggen dat ik van ze houd en blij ben met alles wat ze voor mij hebben gedaan. Nu ik ouder ben en word mis ik ze steeds meer. Lieve papa en mama, ik houd van jullie. 

Geachte meneer Van Dis, dank u wel dat uw roman mij aan het denken zetten, het is het eerste boek dat  mij ontroerde en zo sterk deed terug denken aan mijn ouders. En hoezeer ik hen mis. Ik ben persoonlijk zeer geraakt en herkende veel van uw verhalen en tijdgeest.

Met vriendelijke groeten,

Charlotte

P.S. Lees  op http://www.notjustanybook.nl/2015/10/ik-kom-terug-adriaan-van-dis/ wat mijn medebloggers schrijven over 'Ik kom terug'.

Welk boek lees ik nu?

Eind november, begin december is de teller van gelezen boeken aardig opgelopen, in december plaats ik lijst.

Ik lees nu 'Wat ze naliet' van T.R. Richmond, afgewisseld met een roman. Beide boeken hebben wel hun concentratie nodig dus ga ik nu eerst maar Richmond uitlezen....

En ik had gelezen voor de leesclub op Hebban.nl 'Hybrid'*** van Greet Ilegems, een debuut over een nieuwe wereld.