Patrick Pouw: De terugkeerling****

Patrick Pouw: De terugkeerling****

Op Hebban.nl mocht ik meedoen met de leesclub over dit boek, hij is nog niet afgerond, maar de recensie heb ik al geschreven.

Dit schrijft Uitgever Lebowski Publishers:

De terugkeerling is het verhaal van de tot de islam bekeerde Bilal van Wijk. Geboren als Pjotr in Nieuwegein, is Bilal bezeten door één gedachte: 10 jaar na de moord op Theo van Gogh in de voetsporen treden van diens moordenaar Mohammed B.
Dit is ook het verhaal van Mohammed el Amrani, die opgroeit in Kanaleneiland. Enkele weken voor 9/11 weet hij het betonnen getto dat hij zo haat te ontvluchten om in Manchester literatuur te gaan studeren. Na de moord op Van Gogh keert hij terug naar Nederland om voor de AIVD moslims te schaduwen. Dat voert hem - bitter en teleurgesteld - terug naar de wijk waar hij opgroeide. Daar wordt hij geconfronteerd met een onverwerkt verleden.
De terugkeerling is een rauwe, explosieve roman over identiteit. 'Als de mensen om je heen je beschouwen als moslim, dan is het heel lastig. Ze blijven je erop aanspreken, snap je?'

Pouw heeft veel thema's gebruikt in 'De terugkeerling'., radicalisering, onmacht, grip verliezen, verdriet, een jeugd dat geen toekomst heeft en voor de verkeerde idealen kiest (keuzes), vervreemding, maar ook eenlingen. Pouw gebruikt daar twee hoofdpersonen voor, Bilal en Mo, twee jonge mensen met totaal andere keuzes en inschattingen. Bilal noemt zichzelf een terugkeerling, hij is weer terug gekeerd naar de Islam, maar wel tot de letterlijke vertaling van de Koran en gebruikt de teksten tot rechtvaardiging van zijn radicalisering, maar gebruikt dan ook andere mensen, beïnvloedt ze. Mo is Islamiet, heeft zich aan het geloof onttrokken, heeft een juiste keuze gemaakt door de goede kant op te gaan. Maar dan wordt zijn verdriet zichtbaar.

Er zijn twee verhaallijnen die ver uitgediept worden, maar waar je wel eens je denkt, hoe komt dat nu samen en wat hebben ze met elkaar te maken? Nou dat komt, maar wel op een wijze die je niet had verwacht en er ook niet uit haalt. De schrijfstijl van Pouw is gedetailleerd, met gebruik van straattaal. Voor mij persoonlijk werd ik dan uit mijn leesritme gehaald, mede omdat ik weinig ervaring heb met straattaal. De straattaal en het vloeken zorgen er wel voor dat de vervreemding en het verdriet nog harder wordt gevoeld, want je hoort wat men denkt. Maar als je een stuk hardop voorleest zit er ritme in de taal, maar geen vrolijk ritme vind ik.

Pouw heeft met 'De terugkeerling' een boek geschreven waar je niet vrolijk van wordt, maar die de realiteit  geweldig beschrijft, het kon zo echt zijn en Mo en Bilal kunnen naast je wonen. Het boek is een roman, maar eindigt als een thriller.

Auteur: Patrick Pouw

Titel: De terugkeerling

Genre: Romans

Uitgeverij: Lebowski Publishers

Aantal pagina’s: 317

Olivier Bourdeaut: Wachten op Bojangles*****

Olivier Bourdeaut: Wachten op Bojangles*****

Een vader, een moeder en hun zoontje leven hun leven leven als een sprookje. Alles is één groot feest. Zijn moeder heeft één lievelingslied, Wachten op Bojangles door Nina Simone. De plaat  wordt grijsgedraaid. Zijn ouders dansen tot diep in de nacht op dit nummer. Het jongetje beziet dit alles en vertelt er over, aangevuld met dagboekfragmenten van zijn vader. Maar niet alles is goud, glitter en feest, er is een groot geheim dat langzaam maar zeker wordt onthuld.

Bourdeaut heeft een ontroerende novelle geschreven over een man en een vrouw die elkaar leren kennen, een zoontje krijgen en het leven vieren alsof het hun laatste dag is. In hun huis woont ook een wondermooie vogel, Mejuffrouw Supertopinada genoemd. Men tutoyeert elkaar niet, maar ze zeggen U tegen elkaar en ook hun zoontje wordt geleerd tegen iedereen U te zeggen. Vader Georges is schrijver geworden, nadat hij iets in garages deed en rijk is geworden. Dat is wel nodig om het extravagante leven te leiden wat zijn vrouw graag doet. Hun zoontje hoeft niet meer naar school nadat zijn ouders geconcludeerd hebben dat het niet goed gaat met hem, ze houden hem thuis en geven hem les, ook hun huisvriend, de senator, wordt ingeschakeld. En wat volgt zijn hilarische beschrijvingen.

‘Wachten op Bojangles’ vloeit over van liefde, de liefde van Georges voor zijn vrouw, de liefde voor hun kind en de vogel, maar ook voor de huisvriend die Zwijn wordt genoemd. Alles is liefde, zou ook een lied zijn dat in dit boek zou passen. 

Georges spreekt zijn vrouw elke dag met een andere naam aan. 

“en ze keek in de spiegel en groette de nieuwe Renée met een grijns, de nieuwe Joséphine met een waardig gebaar of de nieuwe Marylou met haar wangen vol lucht.”

Bourdeaut geeft een invulling aan gewone woorden, dat is ook de kracht van zijn schrijfwijze. Van niets iets maken, van iets doodgewoons iets prachtigs maken, pure poëzie.

“En dan, wanneer het laatste zonnige schijfje achter de bergtop verdween, klonk Bojangles; de zachte warme stem van Nina Simone en de echo van haar piano droegen hem door de lucht.”

“ Achter haar zag ik de zon voorbijschuiven en aan zijn trage, onvermijdelijke weg naar beneden beginnen – even gaf hij haar een kroon- vervolgens dook hij weg achter de rotsen en restte ons van de verborgen ster niets dan zijn gulle stralenkrans.“

Maar hij gebruikt ook humor:

“Papa zei dat hij de dam had gebouwd en dat het water zonder hem was weggestroomd. Maar dat geloofde ik niet helemaal, want in het huis was geen gereedschap te bekennen, en je moest niet overdrijven, vond ik."

"De koelkast was te klein voor iedereen en daarom altijd leeg."

"Zodra hij de drempel over was, riep hij Caipiroska, Caipiroska! Ik heb lang gedacht dat hij een Russisch vriendinnetje had dat hij zo noemde, maar ze kwam nooit, dus om het wachten te verzachten maakte mijn vader een cocktail met ijs en munt voor hem, en dan was de senator ook tevreden."

Niet alleen mama’s bovenkamer werd leeggehaald, ook ons appartement moest worden ontruimd.

Vanaf het begin word je in het sprookje ‘Wachten op Bojangles’ getrokken, je bent in het grote appartement in Parijs. Je word begroet door het jongetje en met U aangesproken en krijgt een pik van de snavel van de vogel en je feest mee. Als toeschouwer maak je alles mee. Maar je voelt dat er iets broeit. Koortsachtig lees je verder om in de kliniek te belanden, en daarna ga je mee op reis naar Spanje, waar je in het kasteel belandt. En dan is het wachten begonnen op het einde dat onvoorspelbaar is.

‘Wachten op Bojangles’ door Olivier Bourdeaut is een prachtig geschreven en gestileerde novelle en is absoluut een aanrader. En als je het lied beluistert voel je de melancholie en de weemoed die dit boek karakteriseren.

Auteur: Olivier Bourdeaut

Titel: Wachten op Bojangles

Genre: Literaire romans

Uitgeverij: Wereldbibliotheek

Aantal pagina’s: 143

Geert Mak: De levens van Jan Six****

Geert Mak: De levens van Jan Six****

Dit zegt Uitgeverij Atlas Contact:

Dit is het verhaal van Jan Six, zijn familie en zijn vele levens. Zijn portret geldt als het mooiste dat zijn vriend Rembrandt ooit maakte, het hangt – uniek – nog steeds in het familiehuis aan de Amstel. Jan kende iedereen in het 17e-eeuwse Amsterdam, van Vondel tot Spinoza. Maar wat ging er werkelijk om in het hoofd van deze 17e-eeuwse patriciër en kunstverzamelaar? Zijn kladboek is bewaard gebleven in het rijke familiearchief: duizenden aantekeningen, variërend van recepten, anekdotes en godsdienstige beschouwingen tot zeldzaam schunnige grappen. 

Na hem kwamen nieuwe mannen: binnen de familie Six heet de oudste zoon van de oudste zoon altijd weer Jan Six, tot de dag van vandaag. Ze werden burgemeester en wetenschapper, ze verwierven grote rijkdom en strompelden soms ook weer gebocheld, arm en eenzaam door het leven. Het is allemaal verstopt in datzelfde familiehuis: in eindeloze correspondenties, door vier eeuwen heen, over kleine en grote zaken – zelfs met George Washington – in dagboeken en notities en in alles wat de Sixen verder bewaarden, tot hun balboekjes toe. De levens van Jan Six is het verhaal van een Amsterdamse elitefamilie door vier eeuwen heen. Het is tegelijk het verhaal van de stad en de tijdgeest, van ambities en beperkingen, van grandeur en de eeuwige angst voor de neergang.

Geert Mak ik een begenadigd verteller en schrijver. Dat blijkt wel weer uit zijn nieuwste boek. Mak heeft met ‘De levens van Jan Six’ een prachtig en indringend boek geschreven over Jan Six en zijn erfgenamen. Elke oudste zoon heet Jan en in dit boek lees je de verhalen van tien.  Maar je leest niet alleen over de levens van deze Jannen, de geschiedenis van vier eeuwen wordt prachtig door hem in beeld gebracht. Het is een lijvig boek geworden.

Jans Six was geen heilig boontje, integendeel. Er zijn ook buitenechtelijke kinderen geboren. Maar Jan Six en zijn nazaten hadden één grote passie, kunst. Mak heeft in de persoonlijke archieven mogen speuren en vertelt over de kunstvoorwerpen, zoals ze met liefde zijn behandeld zo geeft hij ze een ereplaats in zijn boek. Tegelijkertijd komen er veel historische gebeurtenissen aan bod. Dat is toch wel de grote kracht van Mak, geschiedenis verbinden met fictie, dan gaat alles leven en dat start al vanaf de eerste bladzijde. ‘De levens van Jan Six’ is gemakkelijk leesbaar, Mak verweeft moeiteloos de verhalen van de verschillende Jannen, kunst en historie aan elkaar.

'De levens van Jan Six’ is een aanrader en zeker lezers die van geschiedenis houden moeten het boek lezen. Enerzijds vind ik het boek verplichte kost voor de lessen geschiedenis op het Middel- en Hoger Onderwijs. Dit boek vertegenwoordigt zoveel stromingen en geeft zoveel uitleg over de historie en kunst dat het heel goed te gebruiken is. Anderzijds is het gewoon een heel fijn en mooi boek om te lezen.En dat geldt voor alle lezers.

Ik mocht een drukproef lezen, het boek ligt vanaf 25 augustus a.s. in de boekhandels, hij is wel al te reserveren.

Auteur: Geert Mak

Titel: De levens van Jan Six

Genre: Literatuur

Uitgeverij: Atlas Contact

Aantal pagina’s: 446 inclusief verwijzingen