André Platteel. Net veertien***

NAW niet belangrijk

                                                                                Den Haag, 14 november 2016

De heer Jonathan

P/a André Platteel

Uitgeverij Magonia

Utrecht

Geachte heer Jonathan,

Als U deze brief ontvangt is het vandaag Een Perfecte dag voor literatuur op Notjustanybook.nl. Op deze dag zullen veel bloggers over U schrijven, en over uw schepper, de schrijver André Platteel. Niet altijd zal er positief over U geschreven worden. En U weet ook wel waarom. 

Erg verbaasd was ik over de passages van uw escapades op Uw veertiende. Een aantal dingen vind ik onbegrijpelijk, die passen niet bij een jongen van veertien. De taal, de ruwe wijze waarop er over meisjes wordt gesproken, onbegrijpelijk en onverdraaglijk. En ik hoop niet dat men er een voorbeeld aan neemt, want een voorbeeld bent U niet, op uw veertiende. En deze beschrijvingen zette mij wel aan het denken. Als het waar is dat puberjongens zo denken en doen dan is er nog heel veel te doen. Maar daar kunt U weer niets aan doen, het is de hand van de schrijver die alles over uw leefomgeving schrijft. 

Over uw moeder kan ik heel kort zijn, zij is een lieve, en kranige vrouw die het niet altijd gemakkelijk heeft bij uw vader. Hij is alcoholist, al wordt dat niet zo omschreven. Maar U en ik weten het vanaf het begin van dit epos. Als U als jochie Uw vader uit de kroeg moet halen, dan weet je het eigenlijk wel. En dan is daar Stefan, uw 8 jaar jongere broertje. Hij is lief, een klein jongetje dat opkijkt naar zijn broer en dol is op skaten. 

Stefan is de held van het verhaal. Hij maakt alles goed wat er mis is met het gedeelte dat over U is geschreven, van twee sterren naar vier sterren. Arm jochie, zelfs nu als ik over hem schrijf krijg ik weer een brok in mijn keel. Ik wil U wel vertellen dat U het goede heeft gedaan, voor hem. Uiteindelijk was U er voor hem. 

Hoe het in de toekomst nu verder gaat weten U en ik niet, ik kan U alleen maar alle goeds wensen en vooral dat U het goede blijft doen. Misschien kunt U mij terug schrijven en vertellen hoe het met u gaat. Een kerstkaart, één keer per jaar is ook prima hoor, een kort berichtje, om te horen dat het goed gaat met U.

Met vriendelijke groeten,

Charlotte Veltman

Auteur: André Platteel

Titel: Net veertien

Genre: Literaire romans

Uitgeverij:Magonia

Aantal pagina’s: 220

Jente Posthuma: Mensen zonder uitstraling****

Jente Posthuma: Mensen zonder uitstraling****

Graag wilde ik het boek 'Mensen zonder uitstraling' door Jente Posthumus lezen. Door de GWMD challenge op Hebban.nl kon dat. Ik ontving het pakket met twee romans en twee gedichtenbundels al snel, nadat ik was uitgekozen, net een vervroegd Sinterklaascadeau. Als ik cadeautjes krijg of iets nieuws koop dan berg ik het niet op, dan leg of hang ik het tentoon aan de kast of op de eettafel. 'Mensen zonder uitstraling' lag eerst op de eettafel, waar ik het kon zien, zo nu en dan even oppakte, en nee nog niet gaan lezen. De blauwe cover en het blauwe lettertype vond ik mooi. Ik verkneukelde mij al, want ik las hele goede dingen over dit debuut. Ik had gedacht dat ik een pareltje zou lezen.

Maar helaas viel 'Mensen zonder uitstraling' minder in de smaak dan gedacht, mijn smaak, of was het anders! Ik dacht dat het een boek vol verhalen zou zijn, over verschillende mensen zonder uitstraling, maar zij zouden stralen op een andere manier. Dat gegeven moest ik snel bijstellen. Had ik maar beter de inhoudsopgave moeten lezen en niet zo vluchtig.  Eigen schuld, dikke bult. Ik moest deze roman op een hele andere manier bekijken.

En dat deed ik en nadat ik dat had gedaan en de knop omdraaide, mij verdiepte in het verhaal, bleek 'Mensen zonder uitstraling' wel een pareltje te zijn. Niet een grote parel maar een kleintje, klein maar fijn.

Uitgeverij Atlas Contact schrijft over 'Mensen zonder uitstraling':


De stuurloze hoofdpersoon van 'Mensen zonder uitstraling' leeft in de schaduw van haar moeder, een ontevreden actrice. Haar vader is hoofd van een psychiatrische inrichting. Psychopaten en depressieven raadt hij aan hun bezigheden in afgepaste tijdsblokken in te delen, zodat ze meer controle krijgen over hun bestaan. Zijn eigen dochter geeft hij hetzelfde advies, zodat haar leven weer ‘behapbaar’ wordt. Dat woord gebruikt hij graag. Dan overlijdt plotseling haar moeder en blijven vader en dochter met zijn tweeën over. Elke avond speelt vader patience op zijn computer en eet hij staande aan het aanrecht een pak magnetronpannekoeken. Zij houdt zich op met pyromanen, pedofielen, garagehouders, schrijvers en masseurs en probeert krampachtig iets van haar leven te maken. In droogkomische stijl schetst Posthuma een caleidoscopisch portret van een gemankeerde familie – normale mensen in een absurd universum, of andersom.

Auteur:Jente Posthuma

Titel: Mensen zonder uitstraling

Genre: Roman

Uitgeverij: Atlas Contact

Aantal pagina’s: 173

Lotte Dodion: Kanonnenvlees****

Lotte Dodion: Kanonnenvlees****

Er lag een gedichtenbundel op de salontafel, 'Kanonnenvlees' door Lotte Dodion. Op elke pagina één gedicht, 42 gedichten. Elke dag las ik er 1, en nam de woorden in mij op. Elke dag maar één, hoe mooi ook, dat was mijn eigen challenge: Lees er één en denk er over na. Vier regels, vijf strofen of anderzijds. Elk gedicht had zijn eigen impact. soms raakten de woorden mij niet, stonden te ver van mij af. Maar de meeste gedichten zijn pure poëzie, prachtig gestileerd met een eigen ritme.

VII

Ik ben niet gevallen
Ik ben gaan liggen
ik wilde de val te snel af zijn
maar het resultaat is hetzelfde

Ik adem geluid in
jij bent overal

Ik adem stilte uit
ik sta nergens

Ik lig in het midden van de weg tussen onze huizen

Deze drie zinnen vind ik zo mooi en zin ook  de afsluiting:

Al wat ik vraag
mis mij
vergeet mij niet

Gedichten moet je ondergaan, moet je lezen en proberen te begrijpen. Het zijn cadeautjes van de schrijver voor jou. Dodoni doet dat, haar hersenspinsels zijn mijn begrijpen.

Auteur: Lotte  Dodion

Titel: Kanonnenvlees

Genre: Poëzie

Uitgeverij: Atlas Contact

Aantal pagina’s: 60

Ik doe mee met de Reading Challenge op Hebban.nl, twee romans, twee gedichtenbundels. Dit is de eerste en ik lees nu 'Mensen zonder uitstraling' door Jente Posthuma.

Els Quaguebeur: Woodstock***

Op Hebban.nl mocht ik meedoen met de leesclub 'Wooddstock' door Els Quaguebeur. Dit schreef ik:
  
Twee verhalen in een boek, Nicky rules, Nola minder

Als jongere hoorde ik veel over Woodstock, net als Amsterdam. Maar die twee werden dan meteen aangemerkt als verboden, drugs, hippies, sex en harde muziek. En nee, daar mocht ik toch echt niet naar toe, naar andere festivals ook niet hoor. Heb ik iets gemist? is eigenlijk tot op de dag van vandaag mijn vraag. En dan verschijnt er een boek over Woodstock, en dat zou ik wel graag willen lezen.

In de roman 'Woodstock' vertrekken Nola en David naar Woodstock, zij is een begenadigd houtbewerker en hij een schrijver zonder inspiratie. Wellicht kan deze reis hen helpen om hun onbehagen te verbannen, en zorgen voor een nieuw elan, een nieuw geluid. Bovendien wil David graag een kind, en is deze reis een goede start.

'Woodstock' begint hartverscheurend met een brief van papa aan Nicky, gedateerd 2013 maar gaat terug naar het jaar 1969, een rampfestival voor deze vader die zijn zoon Nicky verliest. En stukje bij beetje ontrafelt zich dit verhaal.

Quaegebeur vlecht twee totaal verschillende verhalen samen, maar of dat nu wel of niet samen komt is de vraag. Eerlijkheidshalve had ik er meer van verwacht. Het verhaal over Nola en David boeit op een gegeven moment steeds minder, het is saai. Maar de brieven aan Nicky veren je elke keer weer op. De schrijfwijze over en aan Nicky gericht is mooi, poëtisch en boeit, het verhaal over Nola is langdradig en er is veel herhaling. Dat is jammer, Quaegebeur kan absoluut schrijven en ze verdient meer dan de drie sterren die ik nu geef omdat de helft van het boek te weinig boeit. Zelfs aan een van de de hoofdpersonen kreeg ik een hekel.

En ik eindig raadselachtig, het einde in 'Woodstock' is een nieuw begin.