Nora Roberts: Armen vol rozen****

Nora Roberts: Armen vol rozen****

Vier vriendinnen hebben samen het bedrijf Vows-wedding planner. Ieder zet haar eigen vaardigheden en talenten in om trouwdagen onvergetelijk te maken. Emma is bloemist, Laurel is de cateraar, Parker zorgt voor de logistiek en Mackenzie is de fotografe. Dit viertal heeft een prachtig domein geschapen op het landgoed van Parker Brown. 

In ‘Armen vol rozen’ wordt het verhaal verteld van Emma. Emma droomt al vanaf jongs af aan van een bruiloft, over dansen bij maanlicht, het licht waardoor er een zilveren schijnsel over alles wordt geworpen. Het is niet de vraag of dit gebeurt, het is de vraag met wie dit gebeurt en met wie Emma zal trouwen. Jack is een vriend van de vier vriendinnen, zij leerden hem kennen sinds hij de huisgenoot werd van de broer van Parker. 

‘Armen vol rozen’ is een heerlijk boek om te lezen, Roberts heeft een schrijfwijze die en gemakkelijk is en sfeerbepalend. Je ziet het voor je, het landgoed dat versierd wordt voor een bruiloft, de taarten en desserts die Laurel maakt, de prachtige foto’s en de bloemstukken die Emma maakt. Emma zorgt voor de tuinen en de potten met bloemen. Je kan de rozen ruiken, de fresia’s, je ziet de tulpen en viooltjes. En je ziet de prachtige bruidsboeketten, corsages en mooie bloemenkransjes voor de bruidsmeisjes. Jack komt ook aan het woord, hij houdt wel van feesten maar wil zich niet binden. Een relatie heeft voor hem een andere inhoud dan Emma. Het kat-en-muisspel begint als Emma pech krijgt met haar auto, Jack voorbijrijdt en haar een helpende hand biedt, en zijn jack. 

‘Armen vol rozen’ is één van beste boeken van Roberts, er spreekt heel veel liefde uit voor bloemen en stileren. Bloemschikken is een vak en Roberts kent het door en door, wellicht door onderzoek maar ook uit eigen interesse. Natuur speelt een rol in haar boeken, in ‘Armen vol rozen’ is het bloemen- en plantenrijk tot in de puntjes uitgevoerd. 

Nora Roberts heeft met ‘Armen vol rozen’ een heerlijke feelgoodroman geschreven.

Quotes van Wordsworth en Bruce Lee als opmaat naar ‘Armen vol rozen’.

“En ik ben zeker dat iedere bloem van elke ademtocht geniet”.

“Liefde is als vriendschap die vlam heeft gevat".

'Armen vol rozen' door Nora Roberts is uitgegeven door Uitgeverij HarperCollins.

Benjamin Moser: Clarice Lispedor****, een biografie

Benjamin Moser: Clarice Lispedor****

Voor de Zin Boekenclub mocht ik 'Clarice Lispedor' door Benjamin Moser lezen. Het boek is uitgegeven door Uitgeverij De Arbeiderspers.

Clarice Lispector is geboren in de Oekraïne in 1920, maar als baby verhuisde ze met haar ouders naar Brazilië. Ze was een schrijfster en journaliste. Ze trouwde in 1943 met de diplomaat Valente, Aangezien haar echtgenoot als diplomaat naar verschillende landen werd gestuurd verhuisde ze verschillende keren. Na haar scheiding in 1959 vertrok ze met haar zoons naar Rio de Janeiro waar ze ging werken als journaliste en vertaalster. Ze overleed in 1977.

En dan is het 2016 en ligt er een biografie. Het is niet een boekje met feiten en hier een daar een anekdote. Moser heeft een lijvig boek (559 blz. inclusief register, notes en bibliografie) geschreven over Clarice Lispedor. Ik had nog nooit van haar gehoord en ik heb geen enkel boek of verhaal van haar gelezen. Maar door deze biografie heb ik haar leren kennen. Moser heeft een vloeiende schrijfstijl. De biografie is prettig leesbaar. Het is geen opsomming van feiten maar het zijn boeiende verhalen geworden over een vrouw die heel bijzonder moet zijn geweest. En ik ben wel heel nieuwsgierig geworden naar haar werk. Daarnaast lees je ook veel over de historie.

‘Clarice Lispedor’ is geen boek dat je in een dag uitleest. Ik heb elke dag een aantal hoofdstukken gelezen, de ene dag meer dan de andere dag. De voetnoten staan achter in het boek, en het zijn er veel. Ik begrijp het dat deze apart zijn vermeld, omdat het er heel veel zijn. Liever zou ik de voetnoten apart erbij geleverd krijgen als men ze niet als voetnoten plaatst. Nu is het wel heel veel bladeren. Maar dat is ook de enige minpunt. Moser heeft veel onderzoek gedaan, veel gelezen en inspiratie gekregen. Hij geeft haar met deze biografie een papieren standbeeld.

Ellen Deckwitz: Olijven moet je leren lezen*****

Ellen Deckwitz: Olijven moet je leren lezen*****

Op mijn salontafel en bureau liggen boeken, veel boeken. Boeken die ik nog mag lezen en boeken die ik nog graag wil lezen. Lezende vrienden bekijken de stapels vaak met een kennersblik, net zoals ze mijn boekenkasten screenen. Mensen die niet lezen kijken met verbazing naar al die boeken en vragen “Heb je ze allemaal gelezen?” Of tonen totaal geen interesse, want het is hun hobby niet. Maar vaak maken boeken deel uit van een gesprek.

Grappig is het te ontdekken dat sommige boeken opvallen, door de cover (Kate Morton, ‘Aan de rand van het meer’, en Rowan Coleman, ‘Twintig regels liefde’) of door de titel. ‘Olijven moet je leren lezen’ is zo’n titel. Het is al een titel die naar meer smaakt. En dat is ook wat het boek doet. Deckwitz maakt een prachtig samenspel van poëzie en het leren eten, het consumeren ervan. Jenna Arts illustreert het geheel, en samen hebben zij een prachtig boek gemaakt.

Deckwitz geeft een totaal nieuwe invulling aan poëzie. Zij schrijft terecht dat mensen wel poëzie willen lezen maar niet kunnen. Literatuuronderwijs is uitgekleed schrijft zij, maar laten we maar eerlijk zijn het bestaat niet meer. Tijdens de uren Nederlands in de jaren zeventig van de vorige eeuw, bestond het al bijna niet meer, al kwam er op het mondeling examen wel een gedicht tevoorschijn. Zelfs op de Pedagogische Academie was er weinig aandacht voor literatuuronderwijs. Dat ik poëzie lees en dat zeer waardeer komt omdat ik zelf ben begonnen met poëzie lezen.

Door ‘Olijven moet je leren lezen’ wordt het lezen van poëzie vergemakkelijkt. Deckwitz schrijft erg beeldend over een gedicht. Elk hoofdstuk begint met een gedicht en zij geeft er uitleg aan. Dat doet ze met gevoel en met humor. Maar alles erover verwoorden doet ze niet, want een gedicht is een gevoel, een herkenning en een lokroep. 

‘Olijven moet je leren lezen’ is een boek dat je echt overal en altijd kan lezen, op vakantie, na je werk, tijdens een wachtpauze, in de trein, op het balkon, tijdens regen en zon. En dit boek is voor iedereen. En ik vind dat ‘Olijven moet je leren lezen’ verplichte kost moet worden op middelbare en hogere scholen. Waar U ‘Olijven moet je leren lezen’ ook leest, gegarandeerd wekt dit boek de interesse van mensen om U heen. En begint U met het lezen van mijn favoriete gedicht uit dit boek op pagina 72. Ik wens U heel veel poeziëplezier.

‘Olijven moet je leren lezen’ door Ellen Deckwitz is uitgegeven door Uitgeverij Atlas Contact.