Eva Kelder: Het leek stiller dan het was****
Dit zegt Uitgeverij Meulenhoff Boekerij:
Op Vlieland groeit Seije op bij haar alleenstaande moeder Fenna. Ze
voelt zich buitenstaander op het kleine Waddeneiland, en alleen haar
beste vriend Teun lijkt haar te bereiken en begrijpen. Uren struinen ze
door de duinen; zilte lucht in de longen, blote voeten in het zand, en
later ook de roes van net te veel drank en feestjes tot het
ochtendgloren. Intussen lijkt Fenna te vergeten haar dochter op te
voeden. Na een ingrijpende gebeurtenis grijpt Seije de kans om het
eiland te verlaten en in Edinburgh te gaan studeren. Haar groeiende
ambitie en een nieuwe liefde voeren haar zelfs nog verder van het
eiland, naar New York. Kan ze haar angsten en onzekerheden van zich
afschudden nu haar wereld groter wordt? Hoe strak kan de boog staan voor
hij knapt? Het leek stiller dan het was is een even gevoelig als
krachtig debuut over liefde en vriendschap, over loslaten, weggaan en
weer terugkeren. Over waarom opgroeien op een eiland even vrij als
verstikkend kan voelen, even geborgen als onveilig.
Het leek stiller dan het was mocht ik lezen voor Een perfecte dag voor literatuur.Op 15 april jl. blogden er heel veel lezers over dit boek, kijk maar op http://www.notjustanybook.nl/2014/01/het-leek-stiller-dan-het-was-eva-kelder/
Door persoonlijke omstandigheden was ik niet online en kon helaas niet bloggen, maar nu wel.
"Een vogel is een vogel omdat hij niets anders is. Je bent al wie je bent. Je bent goed.” Deze zinnen vormen voor mij de kern van Het leek stiller dan het was. Voor iedereen die worstelt met vragen of alles uit het leven is gehaald en of je goed genoeg bent. Kelder laat weten dat je er toe doet, dat elke mens er toe doet. Het proza is mooi, prachtige lange zinnen, maar ook aantal zinnen met maar een paar woorden waarin alles wordt verteld. Het gebruikte lettertype is klein en de bladzijden staan vol met tekst. Het zorgt ervoor dat je nog beter en geconcentreerd leest.Waardoor Het leek stiller dan het was indringender wordt.
„
zaterdag 10 mei 2014
Clemens van Brunschot: Wie noemde haar zwak?****
Clemens van Brunschot: Wie noemde haar zwak?****
Dit zegt uitgeverij Zilverspoor:
De zussen Stark: Pascal onstuimig en onvoorwaardelijk, Paula met een groot geheim. Om haar probleem op te lossen geeft Paula zich over aan de leider van een Texaanse sekte, met wie zij eerder in Londen een traumatische ervaring deelde. Pascal komt haar zus op het spoor en zet in San Antonio haar eigen leven op het spel in een poging om Paula te redden.
Hoe sterk kan een vrouw zijn? Of worden? Een gewone Nederlandse vrouw, vol onzekerheden, maar met veel liefde en humor.
Clemens van Brunschot woont in Eindhoven en debuteerde in oktober 2012 met 'Uit de duisternis neergedaald'. Hij vervolgde in september 2013 met 'Een vloek uit Kyrgyzstan'. Beide boeken zijn uitgegeven door Zilverspoor.
Enkele reacties op Clemens' eerdere boeken:
- Een vloek uit Kyrgyzstan
Intrigerend knap geschreven verhaal (NBD Biblion)
Een pauze nemen is zo makkelijk nog niet (Boekenbijlage)
Een vloek uit Kyrgyzstan, maar een zegen om te lezen (Schrijverspunt)
- Uit de duisternis neergedaald
Een boek dat je aan het denken zet (Maria Genova, auteur/ journalist)
Een goed geschreven debuut (Vrouwenthrillers.nl op Facebook)
Een bizar spel met de werkelijkheid (Peter ter Velde, journalist/auteur).
Wie noemde haar zwak? werd uiteindelijk de titel voor dit verhaal. En dat een titel hoofdbrekens kost heb ik ervaren. Tijdens het schrijven van dit boek werd ik gevraagd als proeflezer. Ik las een boek dat in wording was en nog aan gesleuteld moest worden. Maar toen ik Wie noemde haar zwak? las kon ik geen dingen vinden die nog veranderd moesten worden, een tweede keer las ik het aandachtiger en nog kon ik niets vinden. Dat het nog even duurde voor het boek uitkwam dat wist ik wel. En nu ligt er een exemplaar op mijn bureau, gesigneerd. en las ik het boek voor de derde keer en dat was absoluut heel leuk. Want nu vond ik toch weer mooie dingen die ik voorheen niet had gelezen...
Aan alle lezers: Lees dit boek, het onderwerp is verrassend, vrouw wil zus uit sekte redden, maar wat zo leuk is dat er heel veel humor in voorkomt en zo worden gênante en bizarre scenes met verve beschreven. . Er wordt afwisselend van uit het oogpunt van Paula en Pascal geschreven, en zo zit je in de hoofden van twee vrouwen. Er komen heftige en gruwelijke scenes in dit boek voor, maar toch blijf je lezen. Wie noemde haar zwak? is gemakkelijk leesbaar maar ook heftig, eenmaal er in begonnen wil je weten wat Pascal doet om haar zus te bevrijden, hoe ver ze gaat en natuurlijk of het haar lukt? Maar dat moet je zelf lezen en ervaren.
Dit zegt uitgeverij Zilverspoor:
De zussen Stark: Pascal onstuimig en onvoorwaardelijk, Paula met een groot geheim. Om haar probleem op te lossen geeft Paula zich over aan de leider van een Texaanse sekte, met wie zij eerder in Londen een traumatische ervaring deelde. Pascal komt haar zus op het spoor en zet in San Antonio haar eigen leven op het spel in een poging om Paula te redden.
Hoe sterk kan een vrouw zijn? Of worden? Een gewone Nederlandse vrouw, vol onzekerheden, maar met veel liefde en humor.
Clemens van Brunschot woont in Eindhoven en debuteerde in oktober 2012 met 'Uit de duisternis neergedaald'. Hij vervolgde in september 2013 met 'Een vloek uit Kyrgyzstan'. Beide boeken zijn uitgegeven door Zilverspoor.
Enkele reacties op Clemens' eerdere boeken:
- Een vloek uit Kyrgyzstan
Intrigerend knap geschreven verhaal (NBD Biblion)
Een pauze nemen is zo makkelijk nog niet (Boekenbijlage)
Een vloek uit Kyrgyzstan, maar een zegen om te lezen (Schrijverspunt)
- Uit de duisternis neergedaald
Een boek dat je aan het denken zet (Maria Genova, auteur/ journalist)
Een goed geschreven debuut (Vrouwenthrillers.nl op Facebook)
Een bizar spel met de werkelijkheid (Peter ter Velde, journalist/auteur).
Wie noemde haar zwak? werd uiteindelijk de titel voor dit verhaal. En dat een titel hoofdbrekens kost heb ik ervaren. Tijdens het schrijven van dit boek werd ik gevraagd als proeflezer. Ik las een boek dat in wording was en nog aan gesleuteld moest worden. Maar toen ik Wie noemde haar zwak? las kon ik geen dingen vinden die nog veranderd moesten worden, een tweede keer las ik het aandachtiger en nog kon ik niets vinden. Dat het nog even duurde voor het boek uitkwam dat wist ik wel. En nu ligt er een exemplaar op mijn bureau, gesigneerd. en las ik het boek voor de derde keer en dat was absoluut heel leuk. Want nu vond ik toch weer mooie dingen die ik voorheen niet had gelezen...
Aan alle lezers: Lees dit boek, het onderwerp is verrassend, vrouw wil zus uit sekte redden, maar wat zo leuk is dat er heel veel humor in voorkomt en zo worden gênante en bizarre scenes met verve beschreven. . Er wordt afwisselend van uit het oogpunt van Paula en Pascal geschreven, en zo zit je in de hoofden van twee vrouwen. Er komen heftige en gruwelijke scenes in dit boek voor, maar toch blijf je lezen. Wie noemde haar zwak? is gemakkelijk leesbaar maar ook heftig, eenmaal er in begonnen wil je weten wat Pascal doet om haar zus te bevrijden, hoe ver ze gaat en natuurlijk of het haar lukt? Maar dat moet je zelf lezen en ervaren.
Marelle Boersma: Nobody*****
Marelle Boersma Nobody*****
Dit zegt Uitgeverij De Crime Compagnie:
Vivian maakt zich zorgen over een van haar HAVO-leerlingen. De 17-jarige Lynn is afwezig en stil tijdens de lessen en lijkt zich meer en meer terug te trekken. Vivian vermoedt dat het meisje misbruikt wordt, maar Lynn laat niets los. Wanneer ze uiteindelijk achter de gruwelijke waarheid komt, is die erger dan ze ooit had kunnen bedenken...
Buiten schijnt de zon, en ik heb het ijskoud. Nobody heb ik
zojuist gelezen in een paar uur en ik heb letterlijk maagpijn, hoofdpijn en het
zeer koud. Dat het boek op ware ervaringen is gebaseerd maakt het realistischer
en de waarheid is nog gruwelijker.
De stijl is geweldig, Nobody wordt vanuit 2 personen
verteld, Vivian (ik) en Meidam. Daarnaast is er een verhaallijn en de cursief
gedrukte stukken tussen hoofdstukken kunnen van Meidam of Lynn of zelfs van wie
dan ook zijn, intrigerend. Marelle Boersma heeft dit eerde gedaan in haar
eerder verschenen boeken, maar dat hoort bij haar stijl en zijn onmisbaar voor
het verhaal. De stijl is vloeiend en prima leesbaar.
Alle personen die voorkomen zijn echte mensen, met hun
ideeën, eigenaardigheden. Niets is storend, passen allemaal bij het verhaal. De personen zijn menselijk, Vivian is
menselijk in haar passie voor school, het verhaal van Mieke is zo waanzinnig en
irreëel in de ogen van Viv dat ze eerst haar ogen ervoor afsluit. De waarheid
is veel harder dan we verwachten. De zoektocht naar de jongens is werkelijkheid
en kwam vorig jaar voor, met andere afloop dan deze. De aanname van het
verdwijnen van meisjes en zelfmoord lijkt mij passend, men neemt het niet
altijd serieus, er komen veel zelfmoorden voor onder pubers en er wordt ook
niet gericht gezocht. Het meisje Lynn is goed neergezet.
Ik raad het boek iedereen aan, omdat het een werkelijkheid
beschrijft waar wij geen weet van hebben of liever gezegd de ogen voor sluiten.
Het is zo gruwelijk dat je niet verwacht dat het in Nederland ook kan gebeuren
of in Europa.
Nobody is een fantastische titel voor dit verhaal. En dit
boek zorgt er toch voor dat mijn grenzeloze vertrouwen in mensen een deuk
oploopt. Oftewel dat mensen vaak niet zijn wie ze zeggen te zijn, en dingen
doen die niet door de beugel kunnen. Ook dat de politie alert moet zijn op ‘zelfmoorden’
of verdwijning van kinderen en jongeren. En dingen serieus moeten nemen ook al
lijkt het nog zo fantasierijk.
Nobody heb ik al mogen proeflezen, met dank aan de Crime Compagnie en Marelle Boersma.
Nobody heb ik al mogen proeflezen, met dank aan de Crime Compagnie en Marelle Boersma.
vrijdag 9 mei 2014
Wie noemde haar zwak? Nobody Het leek stiller dan het was Wat ik weet
Wat ik weet door Julie Berry;
Nobody door Marelle Boersma;
Het leek stiller dan het was door Eva Kelder; en
Wie noemde haar zwak door Celemens van Brunschot.
Hoe bijzonder is het als je vier boeken hebt gekregen om te lezen, waarvan twee als proeflezer en twee voor Een perfecte dag voor literatuur.
Vier recensies in wording, bijna af en bijna geplaatst.
Werk in uitvoering dus. Ze komen er aan.....................
Nobody door Marelle Boersma;
Het leek stiller dan het was door Eva Kelder; en
Wie noemde haar zwak door Celemens van Brunschot.
Hoe bijzonder is het als je vier boeken hebt gekregen om te lezen, waarvan twee als proeflezer en twee voor Een perfecte dag voor literatuur.
Vier recensies in wording, bijna af en bijna geplaatst.
Werk in uitvoering dus. Ze komen er aan.....................
maandag 5 mei 2014
Linda Jansma: Doelwit****1/2
Doelwit door Linda Jansma****1/2
Dit zegt Uitgeverij De Crime Compagnie:
Als Judi op een nacht op haar woonboot wordt overvallen, ontsnapt ze ternauwernood aan de dood. De dader ontkomt, maar Judi weet wie het is. Drie jaar geleden moest ze voor hem vluchten en onderduiken in Amsterdam, nadat ze zijn zus Leila had geholpen te ontkomen aan de dodelijke eerwraak van haar familie. De politie gelooft haar niet wanneer ze zegt dat hij weer terug is. Zelfs als Leila zwaargewond in het ziekenhuis belandt en haar zoontje Cem verdwijnt, is er niemand die Judi serieus neemt. Helemaal op zichzelf aangewezen besluit ze het heft in eigen hand te nemen en Cem terug te halen. Maar hierbij onderschat Judi de moordlustigheid van de persoon die koste wat kost wraak wil.
Doelwit is alweer het vijfde boek van Linda Jansma. Ik ben fan van haar boeken en schrijfstijl, recht toe recht aan.
Doelwit heb ik gelezen in de periode dat mijn huis op zijn kop stond, overal stonden dozen en er werd geverfd en een nieuwe vloer gelegd. Tussendoor had ik huishoudelijke hulp, maar ik wilde alleen maar lezen. In de slaapkamer met de deur dicht en de poezen Famke en Lotje dichtbij was ik totaal voor de wereld verloren, alles om mij heen vervaagde. Het leek alsof er en film in mijn hoofd speelde, zo zag ik alles voor mij gebeuren en maakte een grote indruk. Mede omdat het boek gebaseerd is op ware gebeurtenissen kwam Doelwit in mijn hoofd en hart. En droomde ik er 's nachts van. Ik zag Judi op haar woonboot en ik zag het meisje Leila.
Doelwit is een boek dat je persoonlijk raakt en je in verbijstering achter laat, dat deze dingen in Nederland gebeuren is onwerkelijk. Maar de werkelijkheid haalt je in.
Een ding vond ik erg jammer, de wisseling heden-verleden. Elk hoofdstuk wisselt het jaartal. Elke keer weer omschakelen, terwijl ik graag meer hoofdstukken van hetzelfde jaartal achter elkaar gelezen.
De volgende recensie gaat over Nobody door Marelle Boersma, ook dit boek heeft mij geraakt.
Dit zegt Uitgeverij De Crime Compagnie:
Als Judi op een nacht op haar woonboot wordt overvallen, ontsnapt ze ternauwernood aan de dood. De dader ontkomt, maar Judi weet wie het is. Drie jaar geleden moest ze voor hem vluchten en onderduiken in Amsterdam, nadat ze zijn zus Leila had geholpen te ontkomen aan de dodelijke eerwraak van haar familie. De politie gelooft haar niet wanneer ze zegt dat hij weer terug is. Zelfs als Leila zwaargewond in het ziekenhuis belandt en haar zoontje Cem verdwijnt, is er niemand die Judi serieus neemt. Helemaal op zichzelf aangewezen besluit ze het heft in eigen hand te nemen en Cem terug te halen. Maar hierbij onderschat Judi de moordlustigheid van de persoon die koste wat kost wraak wil.
Doelwit is alweer het vijfde boek van Linda Jansma. Ik ben fan van haar boeken en schrijfstijl, recht toe recht aan.
Doelwit heb ik gelezen in de periode dat mijn huis op zijn kop stond, overal stonden dozen en er werd geverfd en een nieuwe vloer gelegd. Tussendoor had ik huishoudelijke hulp, maar ik wilde alleen maar lezen. In de slaapkamer met de deur dicht en de poezen Famke en Lotje dichtbij was ik totaal voor de wereld verloren, alles om mij heen vervaagde. Het leek alsof er en film in mijn hoofd speelde, zo zag ik alles voor mij gebeuren en maakte een grote indruk. Mede omdat het boek gebaseerd is op ware gebeurtenissen kwam Doelwit in mijn hoofd en hart. En droomde ik er 's nachts van. Ik zag Judi op haar woonboot en ik zag het meisje Leila.
Doelwit is een boek dat je persoonlijk raakt en je in verbijstering achter laat, dat deze dingen in Nederland gebeuren is onwerkelijk. Maar de werkelijkheid haalt je in.
Een ding vond ik erg jammer, de wisseling heden-verleden. Elk hoofdstuk wisselt het jaartal. Elke keer weer omschakelen, terwijl ik graag meer hoofdstukken van hetzelfde jaartal achter elkaar gelezen.
De volgende recensie gaat over Nobody door Marelle Boersma, ook dit boek heeft mij geraakt.
woensdag 30 april 2014
Marte Kaan: Saboteur
Een perfecte dag voor literatuur zorgt voor een parel in de literatuur.
Saboteur
Absoluut
Bedroefd
Overweldigend
Triest
Eenzaam
Uiterst
Realistisch
Mededogend
Afscheid
Rationeel
Teder
Emotioneel
Kil
Apart
Alleen
Niemand
Dit zegt Uitgever Ambo/Amsterdam:
Saboteur is het fictiedebuut van Marte Kaan, freelancejournalist voor onder meer LINDA. en Volkskrant magazine.
Met de personages uit Saboteur ga je niet gezellig een borrel drinken. Het lijken heel gewone, keurige mensen, maar ondertussen broeit er van alles. Onbedoeld saboteren ze hun leven en worden ze onderhuids uitgehold door verlangens waarvan ze de aard niet kennen. Sommigen worden verteerd door jaloezie, anderen door spijt, rancune of andere ontwrichtende emoties.
Arnon Grunberg over Saboteur 'Wie licht vervreemdende broeierigheid zoekt - en wie zoekt dat niet? - leest Marte Kaan.'
Saboteur
Absoluut
Bedroefd
Overweldigend
Triest
Eenzaam
Uiterst
Realistisch
Mededogend
Afscheid
Rationeel
Teder
Emotioneel
Kil
Apart
Alleen
Niemand
Dit zegt Uitgever Ambo/Amsterdam:
Saboteur is het fictiedebuut van Marte Kaan, freelancejournalist voor onder meer LINDA. en Volkskrant magazine.
Met de personages uit Saboteur ga je niet gezellig een borrel drinken. Het lijken heel gewone, keurige mensen, maar ondertussen broeit er van alles. Onbedoeld saboteren ze hun leven en worden ze onderhuids uitgehold door verlangens waarvan ze de aard niet kennen. Sommigen worden verteerd door jaloezie, anderen door spijt, rancune of andere ontwrichtende emoties.
Arnon Grunberg over Saboteur 'Wie licht vervreemdende broeierigheid zoekt - en wie zoekt dat niet? - leest Marte Kaan.'
maandag 21 april 2014
Bloggen
Vanaf vandaag, Tweede Paasdag 21 april, zal ik weer bloggen, heb het erg gemist.
Tot heel snel.....
Tot heel snel.....
Abonneren op:
Posts (Atom)