Jasper Rombout: Tuurlijk schatje****

Jasper Rombout: Tuurlijk schatje****

Tweeënveertig weken is de vrouw van Jasper Rombout zwanger. Hij bekijkt deze periode met een roze bril en overpeinzingen. Hij geeft veel tips van dag tot dag aan aanstaande vaders. Op woensdag deelt hij altijd een financiële tip en zondag is de rustdag.

Tot zover in het kort waar ‘Tuurlijk schatje’ over gaat. Elke bladzijde, elke dag en elke week is een aaneenschakeling van hilarische momenten, maar ook scherpe observaties. Het boek is heerlijk om te lezen en ook al gaat het boek over aanstaande vaders, aanstaande moeders zullen er  van genieten, net als vaders, moeders, opa’s en oma’s, de herkenning zal al ras toeslaan. Mensen die geen kinderen hebben zullen tevens met veel plezier dit boekje lezen. De humor is weergaloos.

Een kindje krijgen is een wonder, en bij dit wondertje staat Rombout stil. Eén ding heeft hij geleerd tijdens de zwangerschap van zijn vrouw, ga nooit tegen een zwangere vrouw in, zij wordt geregeerd door haar hormonen, vandaar de titel ‘Tuurlijk schatje’.

Met dank aan Uitgeverij Brandt van wie ik een exemplaar mocht ontvangen.

Rachel Wells: Kat over de drempel****

Rachel Wells: Kat over de drempel****

Vanaf de eerste bladzijde had ik een grote glimlach op mijn gezicht en die ging er niet meer af. Wat is ‘Kat over de drempel’ een heerlijke feelgoodroman. 

Kater Alfie is 4 jaar oud als zijn baasje Agnes overlijdt, poes Agnes is al overleden. Ze willen Alfie naar het asiel brengen maar Alfie gaat er op advies van een buurpoes vandoor, op zoek naar een huis en een nieuwe baas. Omdat hij nooit meer dakloos en alleen wil zijn besluit hij om niet een huis te zoeken, maar een paar huizen met baasjes, zodat er altijd iemand is die voor hem zorgt (en hij voor hem of haar). Zijn allereerste huis vindt hij bij Claire, al snel gevolgd door het huis van Jonathan. Maar overdag werken zij en Alfie gaat verder op zijn zoektocht en komt terecht bij twee gezinnen. Iedereen vertroetelt hem ook al ging het soms wat stroef.

Grappig is het om te lezen hoe een kat denkt over gewoontes van mensen, dingen die katten niet interesseren. ‘Kat over de drempel’ stroomt over van liefde, liefde voor elkaar en liefde voor dieren. Alfie helpt de mensen dit weer te ontdekken en hij geniet van alle verwennerijen. Hij komt en gaat wanneer hij wil, maar helpt alle mensen op het juiste ogenblik.

Ik heb genoten van ‘Kat over de drempel’, en bedankt Uitgeverij HarperCollins voor een exemplaar dat ik kreeg. Ik heb er weer een aanwinst bij voor mijn boekenkast en ik weet nu al dat ik dit boek vaker zal gaan lezen.

Rachid Novaire: Zeg maar dat we niet thuis zijn****

Rashid Novaire: Zeg maar dat we niet thuis zijn****

Geachte heer Den Hartog, Beste Milan,

Hoe anders kan het zijn dat ik u een email stuur, al zal deze in uw spambox terecht komen. Denk ik, weet ik, al hoop ik dat u toch deze mail leest. Ik las over u, zeven dagen in uw leven, de laatste zeven dagen dat u als uitvaartverzorger werkt bij Noorderzon en Zonen, en dan begint aan een nieuwe uitdaging, het verkopen van bedjasjes. U ziet dat als een gat in de markt, maar dat is het niet, uw huidige beroep is dat. Uw baas Cees heeft al gevraagd of u wat langer wil blijven werken en ook uw collega Elsa wil dat. Zij vinden het jammer dat uw expertise verloren gaat, en nee iemand die een opleiding heeft afgerond kan nog niet weten hoe alles gaat.

Verwarrend deze zeven dagen voor u, u krijgt te maken met allochtone Nederlanders die graag willen dat hun vader in Iran wordt begraven, in Ilan. Alleen hij heeft gelogen tegen de IND en heeft verteld dat hij uit Irak kwam, dan kreeg hij eerder een verblijfsvergunning. Nog verwarrender is het dat deze vader u en zijn zoon mails stuurt, mails vanuit de lade in de koelcel, waarin hij u uitlegt waarom hij graag begraven wil worden in Iran en vertelt over Nederland, humoristisch en bijzonder. Alleen u leest deze mails niet en vertelt Aram, zijn zoon, dat het onmogelijk is, mails worden niet gestuurd door overledenen.

En dan is er nog het mysterie van een verdwenen dode. Onderweg naar haar geboorteland is mevrouw Milouda verdwenen, oftewel ze is nooit aangekomen, waar is ze? Eén begrafenis is wel goed uitgevoerd, de jonge Molukker Matulessy is gecremeerd, maar zijn moeder gaf u daarna een tas die niet van hen is. Wat doet u met de inhoud?

Beste Milan, ik ga nu over op Milan, zeven dagen is niet genoeg om alles over je te ontdekken, al is er een goede poging gedaan. Je bent een lieve jongeman met een luisterend oor die het goede wil doen. Ik wil heel graag weten hoe het verder met je gaat, met je moeder en haar geliefde Marian maar ook hoe het verder gaat. Of je de liefde van je leven vindt, maar ook wat je werk is. Je bent per slot van rekening nog maar dertig jaar. Want het einde is nu te abrupt en er blijven vragen.

Stuur je mij zo nu en dan een email? Of schrijf een update elke zeven maanden en bundel deze in een boek over zeven jaar. Laat aub wat van je horen. 

Met vriendelijke groeten,

Charlotte Veltman

Voor Een perfecte dag voor Literatuur op Notjustanybook.nl las ik Zeg maar dat we niet thuis zijn door Rashid Novaire, een meesterlijke en humoristische roman over de perikelen van een uitvaartverzorger en allochtone Nederlanders die een geliefd familielid willen begraven.

Lees hier wat mijn medebloggers schrijven over Zeg maar dat we niet thuis zijn:

 http://www.notjustanybook.nl/2015/11/zeg-maar-dat-we-niet-thuis-zijn-rashid-novaire/

Taylor Stevens: De onschuldige**1/2

Taylor Stevens: De onschuldige**1/2

Michael Munroe (voornaam Vanessa) krijgt de opdracht om een meisje te bevrijden uit een sekte, de Uitverkorenen van God. Op 5 jarige leeftijd werd Hannah ontvoerd en nu acht jaar later hebben haar moeder en vrienden haar getraceerd in Argentinië. Munroe neemt de opdracht aan. Zelf is ze ook getraumatiseerd.

‘De onschuldige’ door Taylor Stevens is haar tweede boek over Munroe. In dit boek wordt veelvuldig verwezen naar ‘De informationist’, maar wat er precies gebeurd is weet je niet, evenmin dat dit boek een tweede deel is. De beschrijving van het boek en de quotes op de achterflap vertellen dat het een spannend verhaal is. De quotes gaan echter over ‘De informationist’, dat is verwarrend, want je denkt dat je informatie krijgt over dit boek ‘De onschuldige’. 

Jammer genoeg dekken de beschrijving van de inhoud en de typering thriller het boek onvoldoende. ‘De onschuldige’ is maar zelden spannend en dat zijn dan de nachtmerries die Munroe heeft over het verleden. De zinnen en alinea’s zijn erg uitgebreid om het verhaal te vertellen. Er is een overdaad aan woorden, en dat haalt de spanning uit het verhaal. Dat er veel wordt uitgelegd over de sekte de Uitverkorenen van God en het Niets is logisch. Maar voor de vaart in het verhaal hoeven emoties en beschrijvingen niet te worden aangedikt. Dan is een boek van 347 bladzijden erg dik en wordt het leesplezier minder. 

Een roman met spanningselementen was een betere typering geweest en dan had het boek meer sterren gekregen.

Rachel Hore: Een week in Parijs****

Rachel Hore: Een week in Parijs****

De Engelse Fay krijgt tijdens een schoolreis in Parijs flashbacks. Dat is vreemd, want volgens haar moeder is ze nooit in Parijs geweest. Fay vermoedt dat moeder Kitty niet de waarheid spreekt en gaat op onderzoek uit als ze als violiste met haar orkest een week in Parijs is. En daar ontmoet ze Adam weer, de jongen die ze ook ontmoette tijdens haar schoolreisje.

De cover van ‘Een week in Parijs’ vertelt meteen al veel over het boek, een jong stel aan de Seine dat elkaar kust, de vrouw heeft een rode jas aan en hij houdt een bos bloemen in zijn hand. Is het Fay of is het haar moeder of wellicht een andere vrouw?

Er is een aantal verhaallijnen, met verschillende hoofdpersonen, de jonge Fay, Fay als violiste die naar Parijs gaat, de moeder van Fay, Kitty als jonge vrouw die pianiste is en gaat studeren in Parijs en als moeder van Fay en op leeftijd. Geschiedenis speelt een grote rol, enerzijds heb je de Tweede Wereldoorlog en anderzijds het jaar 1961 dat in Frankrijk berucht werd, het jaar dat een pro-Algerijnse demonstratie bloedig werd neergeslagen met een groot aantal doden tot gevolg. (De Algerijnse oorlog waarin werd gestreden voor de autonomie van Algerije vond plaats tussen 1954 en 1962.) 

Hore heeft een soepele schrijfstijl. ‘Een week in Parijs’ leest gemakkelijk, je moet wel goed in de gaten houden in welke tijd het verhaal zich afspeelt. Het boek is meeslepend, en romantisch. Hore heeft goede research gepleegd en laat haar hoofdpersonen de tijden beleven en dat is prettig, het is absoluut geen opsomming van feiten. En voor mij waren de onderwerpen nieuw, de Tweede WO in Parijs en de Algerijnse oorlog.

‘Een week in Parijs’ is een lijvig boek, dik 400 pagina’s. Ik heb het boek met plezier gelezen. 

Met dank aan Uitgeverij Meulenhoff Boekerij van wie ik een exemplaar mocht ontvangen.